2012: ANO CELSO EMILIO

A Xunta de Galicia ten proclamado 2012 Ano Celso Emilio Ferreiro.

Deste xeito, conmemora o centenario do nacemento do insigne poeta, nado en Celanova o 4 de xaneiro de 1912.

Rematabamos 2011 lembrando a Álvaro Cunqueiro, escritor tan vencellado á nosa cidade. O relevo de Celso Emilio preséntase neste inicio de ano inesperadamente propicio:

• coma no caso de Álvaro Cunqueiro, Celso Emilio Ferreiro estivo tamén moi ligado á nosa cidade, na que finou no ano 1979. Ás ordes de Cunqueiro, publicou algúns artigos no Faro de Vigo;

• nestes tempos de crise e de indignación, a poesía social e comprometida de Celso Emilio cobra unha forza inusitada; 

• lembrar a súa obra semella unha homenaxe merecida para outro grande intelectual que finou ó día seguinte de iniciar este centenario: Isaac Díaz Pardo. 

Ó longo do ano haberá moitas ocasións para lembrar algúns dos poemas da súa obra máis siñificativa: Longa noite de pedra. Hoxe queremos empezar con Credo, unha auténtica declaración de intencións sobre o compromiso (directo e exento de hipocresías) da súa pluma.



CREDO



Eu creo que iste mundo é moi fecundo
e que hai algunhos ríos hidroeléctricos,
pero que os ventres das doridas nais
sexan montós de trigo,
nunca podrei creelo.


Creo que a lúa é aquela cousa
que está no teito da noite,
pero que o avión que pasa rum, rum,
fungando por enriba, sexa insecto,
nunca podrei creelo.


Creo que os homes pecan sete veces
por sete veces sete cada día,
creo na xeometría,
creo no átomo tan pequeniño,
pero que haxa unhos seres
capaces de leer tranquilamente os xornales
sin sentir tremer de noxo as vísceras,
nunca podrei creelo.
Cambio de tema e por exempro digo:
Elisabeth un ciclón made in U.S.A.
sementou o Caribe de cadavres
Bombas en seta, pun e tiranías,
negro linchado en Little Rock, Arkansas,
os dereitos do home en guerra fría.
Cambio de tema e verbigratia digo:
qué desgracia tan grande ser poeta,
oficio de chorar sin cobrar nada,
oficio de cuspir na mar inmensa
e de chantar pancartas no deserto.
(Poetas conformistas desta terra
testicular emporio de esqueletes­
mentras o home loita, chora e sofre,
cantade a violeta, a margarida,
e desfollade a rosa reticente
dos vosos mínimos problemas...
decide si a todo e medraredes).
Cambio de tema pra decir etcétera,
etcétera, xa sabes, en voz baixa,
con puntos suspensivos
que ocultan as palabras prohibidas
que loitan por saírme,
que xa me están saíndo
con fórceps de xenreira e de cabreo:
hai algo que está podre en Dinamarca
e fede que alcatrea dende sempre.



Dempois entonarei un gran Tedeum
laudamus optimista pra dar gracias
ao ceo poderoso
que me labrou esí como me vedes,
pedra deixada, cousa estremecida,
canle de tempo e soño. Digo, un home.