INVICTUS

Como se pode estar 30 anos nunha estancia minúscula, saír, e perdoar a quen te ten encadeado nela?

Veño de ver Invictus, a última película de Clint Eastwood. Xa me falara moi ben dela a nosa alumna Alicia. E teño que dicir que é altamente recomendable.


Unha historia de superación en varios niveis: por unha banda, o esforzo dun equipo de rugby por saír dunha situación deportiva nefasta; por outra, a dun país que, lonxe de caír nunha guerra fratricida (ata certo punto lóxica polas circunstancias históricas) consigue superar as súas diferencias e crear unha conciencia de nación grazas ó esforzo e ó tesón da súa Selección.


E sobor de todo, a homenaxe a un home que ben ten merecido o Premio Nobel da Paz: Nelson Mandela. Un home a quen lle foi arrebatado o mellor da súa vida (trinta anos) no interior dunha minúscula celda. Un home que sobreviviu grazas a un poema. Un home que (límolo hai unhas semanas na prensa) foi quen de celebrar os vinte anos da súa posta en liberdade comendo co seu propio carceleiro.

Toda unha lección. A forza arrolladora do perdón.

Más allá de la noche que me cubre
negra como el abismo insondable,
doy gracias a los dioses que pudieran existir

por mi alma invicta.

En las azarosas garras de las circunstancias

nunca me he lamentado ni he pestañeado.

Sometido a los golpes del destino

mi cabeza está ensangrentada, pero erguida.

Más allá de este lugar de cólera y lágrimas

donde yace el Horror de la Sombra,

la amenaza de los años

me encuentra, y me econtrará, sin miedo.

No importa cuán estrecho sea el portal,

cuán cargada de castigos la sentencia,

soy el amo de mi destino:

soy el capitán de mi alma.

                                  William Ernest Henley